Aby naprawdę skorzystać z uzdrawiającej mocy roślin, konieczne jest prawidłowe przygotowanie; ważny jest nie rodzaj rośliny, ale sposób jej użycia.

Suszanie i Temperatura

Proces suszenia jest bardzo ważny. Roślina suszona na słońcu traci swoją moc leczniczą; suszenie powinno odbywać się w chłodnym i suchym miejscu. Sam proces suszenia niszczy witaminę C, a jeśli dodatkowo zastosuje się gorące przygotowanie, moc lecznicza znacznie maleje. Badania nad tego typu praktykami wykazały, że gorąco pite herbatki ziołowe są nieskuteczne w ochronie przed rakiem czy chorobami. W przypadku przeziębienia nie przynoszą one żadnych korzyści poza rozgrzaniem organizmu.

Szkodliwość Gotowania

Gotowanie ziół prowadzi do utraty lotnych olejków w nich zawartych. Korzeń mniszka lekarskiego, polecany przez pewnego Niemca na raka, został zbadany przez lekarzy; zaobserwowano, że po ugotowaniu jest całkowicie bezużyteczny. Tabletki z mniszka również nie przyniosły korzyści w leczeniu.

Prof. dr Kaj Winther stwierdza, że herbata z dzikiej róży nie ma działania leczniczego na bóle stawów; dzika róża traci swoją skuteczność i strukturę białka po podgrzaniu. W zimnej wodzie nie uwalnia swoich właściwości. Prof. dr Winther nauczył się o stosowaniu dzikiej róży w proszku od duńskiego rolnika Erika Hansena. Hansen posadził dziką różę na swojej ziemi, a aby nadmiar plonów się nie zmarnował, zmielił ją i przechowywał zamrożoną; rozdawał ją też sąsiadom. Każdy, kto zaczął spożywać dziką różę w proszku wraz z jej skórką i nasionami, poczuł się zdrowiej w ciągu trzech-czterech miesięcy; tej zimy nikt nie cierpiał na bóle pleców czy nóg. Winther w swoich badaniach odkrył, że substancja GOPO w dzikiej róży, dzięki swojemu działaniu przeciwzapalnemu, daje pozytywne rezultaty w przypadku bólu stawów.

Głowienka pospolita (Lavandula stoechas), gdy jest gotowana i stosowana, nie wykazała korzyści w uspokajaniu nerwów. Podkreśla się również, że picie gotowanej lawendy i krwawnika jest szkodliwe dla zdrowia.

W artykule, który czytałem o szarańczynie strąkowym (chlebie świętojańskim), stwierdzono, że podczas gotowania powstaje substancja rakotwórcza zwana "karmelem", a podczas obróbki termicznej powyżej 50 stopni tracone są cenne witaminy i minerały.

Prawidłowe Metody Przygotowania

Zamiast gotować twarde i zdrewniałe rośliny, znacznie korzystniej jest utłuc je w moździerzu na proszek i używać w tej formie; świeżo utłuczone jest lepsze niż gotowane. Jeśli chcemy wykorzystać esencję twardych okryw, takich jak chebula, pszenica, jęczmień, goździki czy szarańczyn strąkowy, odpowiednią metodą jest zaparzanie ich w przegotowanej, czystej wodzie ostudzonej do 50 stopni. Jeśli czas parzenia jest długi, esencja przejdzie do wody. Syrop z lukrecji przygotowywany w niektórych regionach również powstaje tą metodą: nie gotuje się go, korzenie moczy się w zimnej wodzie, aby wydobyć ich esencję. To także dwa najlepsze sposoby na wykorzystanie szarańczynu strąkowego: moczenie małych kawałków w letniej wodzie lub spożywanie na surowo.

Mielony szarańczyn strąkowy jest dziś używany nawet w żywności dla niemowląt. Pszenica trawiona jest zalecana dla tych, którzy chcą skorzystać z zawartej w pszenicy witaminy B.

Najważniejszym elementem ochrony zdrowia jest zrównoważona i odpowiednia dieta. Dodawanie różnych przypraw do potraw jest korzystne; szczególnie wyróżniają się korzyści płynące ze sproszkowanego imbiru i kurkumy.