14 februari 2011 Mevlid Kandili

Mevlid Kandili, dat wil zeggen de dag waarop onze Meester (SAV) onze wereld heeft vereerd, valt op de avond van maandag 14 februari 2011.

De Gezegende Geboorte en Mevlid Kandili

Het doel van het leven, de betekenis van de schepping was uitgewist, verdwenen. Alles was gehuld in zinloze doelloosheid en dekens van droefheid.

De zielen verwachtten iets, zij voelden van binnen dat een licht de duisternis zou scheuren.

In die barbaarse tijd rees een zon aan de horizon van het universum. Deze zon was de Profeet der Laatste Tijd, Hz. Mohammed Aleyhissalâtü Vesselam. Deze unieke gebeurtenis, die de loop van de geschiedenis en de stroom van het leven veranderde, was de grootste van de veranderingen die de wereld op haar grondvesten deed schudden.

De komst van een persoon die de vragen "Wie ben je, waar kom je vandaan, waar ga je heen?", die in het verstand en hart van de mensheid geknoopt waren, zou ontknopen en aan de Eigenaar van het universum zou verkondigen en bewijzen, zou niet alleen zijn weerslag vinden in de zielen en harten van mensen, maar ook in andere schepselen, zelfs in levenloze voorwerpen.

Wat gebeurde er allemaal niet die nacht waarin van oost tot west de hele wereld in licht was gehuld en de Goddelijke verandering zich manifesteerde?

Joodse leiders en geleerden zagen dat de tekenen en blijde tijdingen die zij eerder in hun boeken waren tegengekomen, openbaar werden. Zonder dat iemand het wist, waren zij de eersten die dit goede nieuws brachten.

Die nacht keken de Joodse geleerden naar de hemel en zeiden: "In de nacht dat deze ster is opgekomen, is Ahmed geboren." (1)

Een Joodse leider vroeg tijdens een bijeenkomst in Mekka, in de nacht van de geboorte van onze Profeet, waar Kuraish-leiders als Hişam en Walid bin Mughira, Utba bin Rabia aanwezig waren: "Is er vanavond een kind geboren bij een van jullie?" Zij antwoordden: "We weten het niet."

De Jood zei: "Bij God, ik walg van jullie nalatigheid! Luister, o gemeenschap van Kuraish, naar wat ik jullie zeg, luister goed. Vanavond is Ahmed, de laatste profeet van deze gemeenschap, geboren. Als ik ongelijk heb, laat mij dan de heiligheid van Palestina ontkennen. Ja, tussen zijn schouderbladen is er een roodachtige moedervlek met haren erop."

De aanwezigen op de bijeenkomst waren verbaasd over de woorden van de Jood en gingen uiteen. Toen elk van hen thuiskwam, vertelden zij dit aan hun huisgenoten. Zij ontvingen het bericht: "Vanavond is er een zoon geboren bij Abdullah, de zoon van Abdulmuttalib. Zij hebben hem Mohammed genoemd."

De volgende dag gingen zij naar de Jood en zeiden: "Heb je gehoord dat de jongen waar je over sprak onder ons ter wereld is gekomen?" De Jood zei: "Is zijn geboorte voor of na mijn bericht aan jullie?" Zij zeiden: "Het is eerder, en zijn naam is Ahmed." De Jood zei: "Breng mij bij hem."

Samen met de Jood stonden zij op en gingen naar het huis van Hz. Amina, zij gingen naar binnen. Zij brachten onze Profeet naar de Jood. Toen de Jood de moedervlek op de rug van onze Profeet zag, werd hij duizelig en onwel. Toen hij bij bewustzijn kwam, zeiden zij: "Wat is er met je gebeurd, wee jou."

De Jood zei: "Nu is het profeetschap van de Kinderen van Israël verdwenen. Het boek is ook uit hun handen genomen. Nu hebben de Joodse geleerden ook hun waarde en aanzien niet meer. De Arabieren zullen door hun profeet redding vinden. O gemeenschap van Kuraish, zijn jullie verheugd? Bij God, aan jullie zal een macht, kracht en superioriteit gegeven worden die van oost tot west zal reiken." (2)

Wat de gelukkige moeder die de Meester van het Universum ter wereld bracht, zag en meemaakte voordat hij zelfs ter wereld kwam, was zeer betekenisvol.

Toen zij zwanger was van de Profeet, onze Meester, zag zij in een droom: "Jij bent zwanger van de beste der mensen en de meester van deze gemeenschap. Wanneer je hem ter wereld brengt, zeg dan 'Ik zoek mijn toevlucht bij de Ene en Enige om hem te beschermen tegen het kwaad van elke afgunstige', geef hem dan de naam Ahmed of Mohammed."

Ook had zij aan Abdulmuttalib verteld dat zij in het licht van een noor die van haar uitging, heel het oosten en westen, de paleizen en markten van Damascus en Busra, zelfs de uitgestrekte nekken van de kamelen in Busra had gezien. (3)

Wat de moeder van Uthman ibn As, die die nacht bij Hz. Amina aanwezig was, zag, was als volgt: "Die nacht vulde het huis zich met licht, we zagen dat de sterren naar beneden hingen alsof ze over ons uitgestort zouden worden."

Ja, Süleyman Çelebi, de schrijver van de Mevlid die dit verheven moment verwoordt, heeft al deze waarheden in de volgende versregel verpoëtiseerd: "En de komst van Mohammed werd zeker / Veel tekenen verschenen voor zijn komst."

De nacht van maandag de 12e van de maand Rabi' al-Awwal, volgens berekeningen, kwam overeen met de nacht van 20 april volgens de Gregoriaanse kalender.

Als een gewoonte van die tijd bedekten zij het lichaam van de Meester van Beide Werelden, die de wereld had vereerd, met een schaal.

Volgens de Arabieren was het in die tijd gebruikelijk om een schaal op een 's nachts geboren kind te leggen en er niet naar te kijken voordat het dag werd. Maar toen zij keken, zagen zij dat de schaal die op onze Profeet was gelegd, in tweeën was gespleten, onze Meester had zijn ogen naar de hemel gericht en zoog aan zijn duim. (5)

Ja, dit teken was een Profeet die gezonden was om alle soorten ongeloof, onderdrukking, afgoderij en alle soorten valse overtuigingen en gewoonten te vernietigen en te doen verdwijnen, en om het universum te verlichten met geloof, licht en leiding.

Diezelfde nacht werd gezien dat de meeste levenloze afgoden die in de Kaäba werden aanbeden, ondersteboven waren gevallen.

Diezelfde nacht werd vernomen dat het paleis van Kisra wiegde als een wieg en dat veertien van zijn balkons afbraken en op de grond vielen.

Het meer van Sava, dat als heilig werd beschouwd, werd drooggelegd en verdween.

Het werd waargenomen dat het vuur van de magiërs, dat duizend jaar brandde en niet werd gedoofd, plotseling doofde.

Al deze dingen zijn tekenen en aanwijzingen dat de nieuwgeborene het aanbidden van vuur en afgoden zal opheffen, het Perzische rijk zal vernietigen en de heiligheid van dingen die zonder toestemming van God als heilig worden beschouwd, teniet zal doen. (6)

Daarom noemen wij deze nacht de Nacht van de Geboorte van de Profeet en gedenken en vieren wij hem elk jaar opnieuw met heel ons hart en ziel. Wij verwelkomen deze nacht samen met het hele universum en staan op voor zijn komst naar de wereld.

Wat een verheven eer en wat een groot geluk is het om ons opnieuw stevig vast te klampen aan het eeuwige licht dat hij bracht, de weg van geluk die hij opende en zijn nobele soenna, en door de Mevlid Kandili als aanleiding te nemen, onze trouw en verbintenis aan hem te vernieuwen.

Moge onze Verheven Heer ons de voorspraak van Zijn geliefde Boodschapper schenken.